ചില മനുഷ്യരെ നമ്മൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ എത്രയോ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ ചിലരെ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും അവർ മനസ്സിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പതിയുകയാണ് ചെയ്യുക. ഏറ്റവും അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു വളവിൽ, ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ, അവർ വീണ്ടും നമ്മുടെ മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കും.

അന്ന് സംഭവിച്ചതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.

തിരക്കിന്റെ ഒരു സാധാരണ വൈകുന്നേരം. ആകാശത്ത് സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പ് പടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പേരറിയാത്ത ചിന്തകളുടെ ഒരു ആൾക്കൂട്ടവും പേറി ഞാൻ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടിലെത്താനുള്ള തിടുക്കമായിരുന്നോ, അതോ ദിവസത്തിന്റെ ക്ഷീണമായിരുന്നോ — അറിയില്ല. എന്തായാലും ആ വൈകുന്നേരം എന്റെ കാലടികൾക്ക് പതിവില്ലാത്ത ഒരു വേഗമുണ്ടായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.

പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ വിളിച്ചതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ. ശരിക്കും ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നോ, അതോ മനസ്സ് സ്വയം മെനഞ്ഞെടുത്ത ഒരു പ്രതിധ്വനിയായിരുന്നോ — ഇന്നും അറിയില്ല. എങ്കിലും, എന്തുകൊണ്ടോ, ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

പിന്നിൽ, ഏതാനും അടികൾക്കപ്പുറം ഒരു നിഴൽ — ആരോ നടന്നുപോകുന്നതുപോലെ. എന്തോ ആലോചനയിൽ മുഴുകി, പതിയെ. ആ നടത്തം, ആ നിൽപ്പ് — വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും എനിക്ക് തെറ്റിയില്ല.

ആ നിമിഷം എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് എനിക്ക് തന്നെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ കാലം പൂട്ടിയിട്ട ഒരു വാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ആ പേര് ഉറക്കെ ഉച്ചരിക്കണമെന്നു തോന്നി. പക്ഷേ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിപ്പോയി. വിളിച്ചാലും കേൾക്കാൻ ആ നിഴൽ ഇനി നിൽക്കില്ലെന്ന് മനസ്സിന് അറിയാമായിരുന്നു.

സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം നീണ്ട ആ നിമിഷം, മനസ്സിൽ ഒരു കാലഘട്ടം മുഴുവൻ തുറന്നുവിട്ടു. കണ്ണടച്ച് വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ വഴിയിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നത് ഓർമ്മകളുടെ മങ്ങിയ ചുവടുകൾ മാത്രം.

ജീവിതം ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്. മറക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചവരെ തന്നെ ഏറ്റവും അപ്രതീക്ഷിതമായ നിമിഷങ്ങളിൽ വീണ്ടും നമ്മുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്ന് നിർത്തും — ഒരു ഓർമ്മ പോലെ മിന്നിമറയാൻ മാത്രം.

ചിലർ മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടാകാനല്ല; അവർ ഇല്ലാത്ത ഈ വഴി ഇനി നമ്മൾ തനിച്ചാണ് നടക്കേണ്ടതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ്…