ആ ചിതയുടെ ചൂടും പുകയും കരിഞ്ഞ മണവും ഇപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.

അമ്മയുടെ ചിത കത്തിയമരുമ്പോൾ ഞാൻ വളരെ ചെറുതായിരുന്നു. ചുവന്ന തീനാളങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരാൾ നടന്നുപോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. “അച്ഛൻ…” എന്ന് വിളിക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷേ ആ വിളി തൊണ്ടയിൽ ഉറഞ്ഞുപോയി. ആ നിഴൽ പുകച്ചുരുളുകൾക്കൊപ്പം എങ്ങോട്ടോ അലിഞ്ഞുമാഞ്ഞു.

“എന്റെ അച്ഛൻ എവിടെയാണ്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് അമ്മ ഒരിക്കലും വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകിയിരുന്നില്ല. ആ ചോദ്യം കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയും; പിന്നെ എങ്ങോട്ടോ ദൂരേക്ക് നോക്കിനിൽക്കും. പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച ആ രഹസ്യം ഉള്ളിൽ വെച്ചുതന്നെ അമ്മയും യാത്രയായി.

അതിനുശേഷം കുറച്ചുകാലം ഞാൻ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെയായിരുന്നു. ആ തണലും അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. മുത്തശ്ശി കൂടി മരിച്ചതോടെ ഞാൻ അനാഥാലയത്തിലെ ഒരു കുട്ടിയായി മാറി.

അവിടെവെച്ചാണ് ഞാൻ അഗസ്റ്റിൻ അച്ചനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.

“എന്റെ അച്ഛൻ ആരാണ്?” എന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അച്ചൻ പള്ളിയിലെ കുരിശിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടും. “യേശുവാണ് നിന്റെ അച്ഛൻ. അദ്ദേഹം നിന്നെ നോക്കിക്കൊള്ളും.”

ആ മറുപടി എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് അദൃശ്യനായ ഒരു ദൈവത്തെയല്ല; കൂടെ നിൽക്കാൻ ഒരു പച്ചമനുഷ്യനെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി — അച്ചൻ പറഞ്ഞതിലും എത്രയോ കൂടുതലായിരുന്നു അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. എന്റെ പഠനത്തിനായി വഴികൾ കണ്ടെത്തി. എന്റെ തെറ്റുകൾ ക്ഷമയോടെ തിരുത്തി. ഞാൻ വീഴുമ്പോഴെല്ലാം കൈപിടിച്ചുയർത്തി. ഒരു അച്ഛൻ ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദമായി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

അനാഥാലയത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന ദിവസം അച്ചൻ എനിക്കൊരു ചെറിയ കവർ തന്നു. “സമയമാകുമ്പോൾ ഇത് തുറന്ന് നോക്കണം” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ആ കവർ തുറന്നു.

അതിനുള്ളിൽ അമ്മയുടെ കൈപ്പടയിലുള്ള ഒരു കത്തും ഒരു പഴയ ഫോട്ടോയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

കത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:

“മോനെ, നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും എനിക്ക് മറുപടി നൽകാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ് — നീ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാവില്ല. അഗസ്റ്റിൻ അച്ചനെ വിശ്വസിക്കാം. ഞാൻ വിശ്വസിച്ചതുപോലെ.”

ആ വാക്കുകൾ വായിച്ചശേഷം ഞാൻ ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്തു.

പണ്ടെങ്ങോ എടുത്ത ഒരു പടം. അതിൽ, അമ്മയ്ക്കൊപ്പം ചെറുപ്പക്കാരനായ അഗസ്റ്റിൻ അച്ചൻ.

ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം എന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി.

വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ മങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഓർമ്മ പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞുവന്നു.

അമ്മയുടെ ചിത.
തീയുടെ ചുവന്ന വെളിച്ചം.
പുകച്ചുരുളുകൾ.
അവയ്ക്കിടയിലൂടെ നടന്നുപോയ ആ നിഴൽ.

ആ നിഴലിന്റെ മുഖം ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.

ഞാൻ ഉടൻ അച്ചന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“അച്ചാ… അന്ന് ആ ചിതയുടെ അടുത്ത് ഞാൻ കണ്ടത് അച്ചനെയായിരുന്നോ?”

അച്ചൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ എന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

“അതെ മോനെ. അന്ന് നിന്റെ അമ്മ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത് നിന്നെയായിരുന്നു. ആ തീയുടെ ചൂടിലും ഞാൻ നിന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു. നിന്നെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ അവൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു.”

ആ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും ശാന്തമായി.

വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ തേടിയത് ഒരു പേരായിരുന്നു.
ഒരു മുഖം.
ഒരു ബന്ധം.

പക്ഷേ ആ ദിവസം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി — ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് പേരുകൾ ആവശ്യമില്ല. അവയെ നിർവചിക്കുന്നത് അവയുടെ സ്നേഹമാണ്.

അച്ഛന്റെ പേര് എനിക്ക് ഇന്നും അറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം എനിക്കുറപ്പാണ് —

അച്ഛൻ എന്നത് ഒരു പേരല്ല.
ഒരു രക്തബന്ധം മാത്രവുമല്ല.
നമ്മൾ വീഴുമ്പോൾ താങ്ങിനിർത്തുന്ന കൈയാണ്.
ഇരുട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കൂടെ വരുന്ന സാന്നിധ്യമാണ്.
നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ ആശ്വാസമാണ്.

ഞാൻ തേടിയ അച്ഛൻ ഇത്രയും കാലം എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

ആ നിഴലായിരുന്നു എനിക്ക് വെളിച്ചമായത്.