ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ പണ്ടേ ഒരു കഥയുണ്ട്.

രാത്രി ഏറെ വൈകി പഴയ പാലത്തിനരികിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടാൽ, അവളോട് ഒരിക്കലും സംസാരിക്കരുത്. കാരണം, പിറ്റേന്ന് അവളുടെ മുഖം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോകും.

മുത്തശ്ശിമാർ കുട്ടികളെ നേരത്തേ ഉറക്കാൻ പറഞ്ഞിരുന്ന കഥയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പട്ടണത്തിലെ ഷോറൂമിൽ നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ്, പഴഞ്ചൻ ബൈക്കിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന ഒരു ഇരുപത്തിയാറുകാരൻ — പ്രേതകഥകളിൽ എനിക്ക് വിശ്വാസമേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്നുവരെ.

വീട്ടിലേക്കുള്ള കുറുക്കുവഴി ആ പഴയ പാലമായിരുന്നു. തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പുകൈവരികൾ, താഴെ പുഴയിൽ നിന്നുയരുന്ന പായലും ചെളിയും കലർന്ന ദുർഗന്ധം, ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണടച്ചുതുറക്കുന്ന ഒരേയൊരു സോഡിയം വിളക്ക്. ഒരു രാത്രി, ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അവളെ ആദ്യമായി കണ്ടത്.

വെളുത്ത ചുരിദാർ, കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന നീളൻ മുടി — പിന്നെ, നിലാവിൽ ഒരു തരി നക്ഷത്രം പോലെ മിന്നുന്ന കഞ്ഞു വെള്ളി മൂക്കുത്തി. അറിയാതെ എന്റെ കൈ ബൈക്കിന്റെ വേഗം കുറച്ചു.

“ഇത്ര വൈകി, ഒറ്റയ്ക്കാണോ?” — എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്യാതെ തന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

അവൾ പതിയെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പേരറിയാത്ത ഒരു ഏകാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇവിടെ എന്നും വരാറുണ്ട്… ആരെയോ കാത്ത്.”

അന്ന് ഞാൻ ആ വാക്കുകൾക്ക് അർത്ഥം കൊടുത്തില്ല.

അതിനുശേഷം എല്ലാ രാത്രിയും ഞങ്ങൾ അതേ പാലത്തിനരികിൽ കണ്ടുമുട്ടി. അവളുടെ ചിരി, അവളുടെ ശബ്ദം, ആ മൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കം — എല്ലാം എനിക്ക് പരിചിതമായി. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പകൽ, ആ നാട്ടിൽ എവിടെ തിരഞ്ഞിട്ടും അവളെ കണ്ടെത്താനായില്ല. ചായക്കടയിലെ വേലായുധേട്ടനോട് ചോദിച്ചു, അമ്പലക്കുളത്തിനടുത്തുള്ള വീടുകളിൽ അന്വേഷിച്ചു — അങ്ങനെയൊരു പെൺകുട്ടിയെ ആർക്കും അറിയില്ല. ഓരോ രാത്രിയും ഞങ്ങൾ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കും; പക്ഷേ പിറ്റേന്ന് അവളുടെ മുഖം ഓർത്തെടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ, അതൊരു മൂടൽമഞ്ഞ് പോലെ കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതിമാറും.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ശരിക്കും അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. പഞ്ചായത്ത് ലൈബ്രറിയിലെ പഴയ പത്രക്കെട്ടുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചുനോക്കി.

അപ്പോഴാണ് ആ സത്യം എന്നെ ഞെട്ടിച്ചത്.

ഒരു വർഷം മുമ്പ്, ആ പാലത്തിനടുത്ത് നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കാണാതായിരുന്നു. പഴയ പത്രത്താളിലെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

അതേ മുഖം. അതേ ഏകാന്തമായ ചിരി.

പക്ഷേ ആ ഫോട്ടോയിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല —

മൂക്കുത്തി.

ഇന്നലെ രാത്രിയും അവൾ അത് അണിഞ്ഞിരുന്നു…