എത്ര വർഷം കടന്നുപോയി എന്ന് ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയില്ല. എന്നിട്ടും ഒരു മുഖം മാത്രം മങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ ആദ്യം കണ്ടത് ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു, ലൈബ്രറിയുടെ വരാന്തയിൽ. ഞാൻ പുസ്തകം തിരയുകയായിരുന്നു, ആ ആൾ ജനലരികിൽ നിന്ന് പുറത്തെ മഴ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അന്ന് എന്തിനാണ് ഞാൻ അടുത്തുചെന്ന് സംസാരിച്ചതെന്ന് അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ മഴയായിരിക്കാം.

പിന്നീടുള്ള മാസങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും കണ്ടു—ചിലപ്പോൾ അതേ ലൈബ്രറിയിൽ, ചിലപ്പോൾ ഇടവഴിയിലെ ചായക്കടയിൽ. ചായ എത്ര തണുത്താലും ആ ആൾ അത് ഊതിക്കുടിക്കും. എന്തിനാണെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും ചോദിച്ചില്ല.

വെറും ഒരു നോട്ടം, ഒരു ചെറിയ ചിരി, “ഇന്ന് വൈകിയോ?” എന്ന ഒരു ചോദ്യം—അത്രമാത്രം. ഒരിക്കൽ മാത്രം, പോകാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, “നാളെ വരുമോ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. വരും എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും ആ കൂടിക്കാഴ്ചകൾക്ക് ഒരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു—അന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കാത്ത ഒന്ന്.

ഒരിക്കൽ ഒരു പുസ്തകത്തിനിടയിൽ ആ ആൾ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ് വച്ചു. അതിൽ എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഇന്നും ആരോടും ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ആ കുറിപ്പ് ഞാൻ ഇപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കുന്നു, ഒരു പഴയ ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ. അതെന്താണ് അർത്ഥമാക്കിയത് എന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും ചോദിച്ചില്ല. ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം കിട്ടിയേക്കാമെന്ന ഭയമായിരുന്നോ, അതോ കിട്ടാതിരിക്കുമെന്ന ഭയമായിരുന്നോ?

പിന്നെ ജീവിതം അതിന്റെ വഴിക്ക് പോയി. ജോലി മാറി, നഗരം മാറി, കത്തുകൾ കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞ് ഇല്ലാതായി. ആരും വഴക്കുണ്ടാക്കിയില്ല, ആരും വിടപറഞ്ഞില്ല. വെറും ദൂരം കൂടിക്കൂടി വന്നു, ഒരു ദിവസം അത് പൂർണ്ണമായി.

ഇപ്പോൾ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞാൻ ജനലരികിൽ ഒരു കസേരയിട്ട് ഇരിക്കാറുണ്ട്, കൈയിൽ ചായയും. ചിലനേരം ആ പഴയ ഡയറി തുറക്കും. പഴകിയ കടലാസിന്റെ മണം ആദ്യം വരും, പിന്നെ വാക്കുകൾ. കൈയക്ഷരം അല്പം മങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ വാക്കുകൾ അതേപടി തന്നെ.

എനിക്ക് ഇന്നും അറിയില്ല, അത് പ്രണയമായിരുന്നോ, അതോ വെറും ഒരു സൗഹൃദമായിരുന്നോ എന്ന്. നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരാളെയാണോ, അതോ ആ പ്രായത്തിലെ എന്നെത്തന്നെയാണോ? ഒരുപക്ഷേ രണ്ടും കൂടിയാണ്.

ഇന്നും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ ജനലരികിൽ ചെന്നിരിക്കും. ആരെയും കാത്തിരിക്കുന്നില്ല, ആരെയും വിളിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നുമില്ല. മഴ നിൽക്കുമ്പോൾ ഡയറി അടച്ചു വെക്കും. ചായ അപ്പോഴേക്കും തണുത്തിരിക്കും. ഞാൻ അത് ഊതിക്കുടിക്കും.